X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل
چهارشنبه 1 خرداد‌ماه سال 1392

 
به همه نبودنها ورفتنها عادت میکنیم با زمان،یا دیگرانی به جای رفته ها جایگزین میکنیم. اما پدر و مادرمان تنها کسانی هستند که وقتی میروند انگار یک تکه از قلب ما را با دستهایشان میکنند و میبرند. اول زخمیست،درد و خونریزی دارد .بعد زخمش خوب میشود اما احساستان از آن تکه قلب نداشته همیشه با شماست
انگار یک بخشی از ما در وجود دیگری بوده که حالا نیست و هر روز که نه ولی زمانهای زیادی قلبمان احساس خلا میکند....... زیاد تلاش نکنیم برای فراموشی، این تکه قلب را آنها به یادگار میبرند از فرزندی که با دل و جانشان بزرگ کرده اند
آنها هم دست خودشان نیست این داستان طبیعت است سخت و سنگین و غمگین.... دل بسپاریم..